Posts

Typical

It is tempting to sigh once in a while ‘strange fellows, those Portuguese’, just like cartoon character Obelix did at the time of Julius Caesar when he used to grumble ‘ils sont fous, ces Romain’.

If you are what you eat (drink, smoke) or love (males, females, yourself), then countries certainly aren’t the same. There are after all innumerous appetites and lifestyles. For example, health club membership is twice as high in Spain and three times higher in Denmark.

Portugal, on the other hand, has the highest wine consumption in the world and its population devours the most fish in the EU.

Portuguese people take 4744 steps a day, far less than the Chinese in Hong Kong or even their Spanish neighbours. Two-thirds are not physically active, in particular, low-skilled women. Hence, more than half of the population is overweight and 7%  obese.

Portuguese adore cars – one in every two owns one – and use them every day. For everything: commuting, shopping, and outings. Unfortunately, these motorists hardly ever use public transport and are keen to make phone calls while driving.

Anti-smoking campaigns aren’t successful at all and overall smoking hasn’t declined in 30 years.
Strangely enough, highly educated women smoke most.

But do these people then only have bad habits?

Apparently not. Portuguese people love their culture and are– besides Fado, Football, and Fatima – fond of grilled sardines, Pessoa, Saramago, sunny weather and popular saints. They also work a lot – make much more hours a week than the Dutch and Germans – and enjoy fewer holidays than the average European.

Moreover, they serve piles of food to family and friends and it is impossible to leave a restaurant unsatisfied! These folks have an open mind, to their compatriots, and to the world. They are well informed and know how to enjoy Spanish tapas, Brazilian music, Japanese sushi, French cinema, German books, and Chinese medicine. Although they initially show a somewhat timid approach, they are very helpful and always there for you. Friendships aren’t superficial but for life.

The most stunning, however – at least according to the Observer – are the eyes of their men. Wherever you are in the world, you should look at their eyebrows. ‘If they are breath-taking, then the fellow must be Portuguese’.

Bom fim de semana              Enjoy the weekend     (pic Lusa/SAPO/Público)

Saudade

Portugezen kijken ernstig. Bijna net zoals de vele standbeelden, die in dit land niet van beroemde militairen uit een ver verleden maar van dichters en schrijvers zijn.

Als je een Portugees vraagt hoe het gaat, krijg je vaak als antwoord ‘mais ou menos’ (‘zo-zo’). Dat wil overigens niet zeggen dat hij of zij zich niet goed voelt. Eenmaal wat langer in het land valt aan de melancholische cultuur amper te ontkomen. Geen droefgeestigheid met een verdrietige blik op de wereld maar weemoed, waarin juist veel schoonheid en vreugde zit.

Saudade

Misschien wel het bekendste Portugese woord. Onvertaalbaar en ongrijpbaar voor een buitenlander volgens Fernando Pessoa, Portugals beroemdste moderne dichter (Fernando Pessoa)

Saudade is een gevoel van tegelijkertijd verlangen, hunkeren, verlies, afstand, afwezigheid, droefheid, liefde en gemis naar een persoon, plaats of gebeurtenis. Het is meer dan heimwee, omdat je saudade ook kunt voelen over iets dat nooit gebeurd is of waarschijnlijk nooit zal gebeuren.

Het woord is ontstaan tijdens de Portugese ontdekkingsreizen in de 15e eeuw om uitdrukking te geven aan het verlangen naar diegenen, die naar onbekende streken vertrokken.

Het enige medicijn tegen saudade is geheugenverlies  – Carlos Drummond de Andrade

Saudade is een beetje zoals honger. Het gaat alleen over als ‘aanwezigheid’ gegeten wordt  –  Clarice Lispector

Fado

De muzikale expressie van saudade is Fado, het traditionele Portugese levenslied. Fado betekent lot en er is geen muzieksoort waarin melancholie en fatalisme zo wordt gecultiveerd. De muziek ontstond in de kroegen en bordelen van de volkswijken Alfama en Mouraria in Lissabon.

De eerst zangers waren vissersvrouwen, waarvan de man vaak niet uit zee terugkeerde. Ze zongen dat we het lot moeten accepteren, ook en vooral als dat wreed is. De belangrijkste fadozangeres was Amália Rodrigues, die van arm volksmeisje uit de Alfama uitgroeide tot wereldster.

O salty sea, so much of whose salt
Is Portugal’s tears! All the mothers
Who had to weep for us to cross you!
All the sons who prayed in vain!
All the brides-to-be who never
Married for you to be ours, O sea!
( Fernando Pessoa in Portuguese Sea )

Geniet van het weekend    –    Tenha um excelente fim de semana