Posts

End-of-life

In Portugal – where palliative care is no priority – a first training course of end-of-life doulas has started last September.
The program covers topics like active listening, symptoms of chronic ailments, nutrition and hydration, post-mortem care and legacy work.

An end-of-life doula is a professional, who guides the dying and opens up the conversation about death and loss. Topics that are often taboo for the dying and their family. Doulas promote family-led, home-based care and their role can supplement and go beyond hospice care. No easy task in a society that tends to react to sadness with a prescription of antidepressants.

The term doula originates from ancient Greece meaning a helping individual; a servant or in extreme cases, a slave. Since the 1960s the term is in use for women who support pregnant mothers during childbirth. Unlike midwives, they do not serve in a medical capacity.

The primary role of the end-of-life doulas is not only to provide emotional, physical and psychological support but also to educate and empower families to exercise their right to care for the dead.
Their work is relatively common in the USA (www.inelda.org), Canada and Brazil and although they are not required to have medical training, many come from the healthcare field.

What happens if the family wants to continue curative care but the patient not?
‘It will be up to the doula to act as an intermediary between the needs of each other, to try to harmonize conflicts’, explains nurse Ana Infante, a palliative care nurse and organizer of the course. ‘There are signs and symptoms that are part of the end-of-life process. It is important to know how to recognize them and reassure the family, identifying those that may be causing the dying person discomfort.’

The work of doulas doesn’t replace that of health professionals and has nothing to do with euthanasia. Doulas do not delay or advance the process of dying: they merely accompany people. This work can be done at home or in hospital as long as the surrounding environment is comfortable, safe and peaceful for the patient.


Aproveite o seu dia                                                     Enjoy your day

 

Ashwa

‘Oh nee, wij zijn Pashtuns! Het allerbelangrijkste is, dat ik geen ruzie met mijn familie krijg, met mijn ouders en mijn ooms en tantes.’
Negentien is ze, slank als een rietstengel met een lang gezicht waarin rustige, bruine ogen en een dunne mond. Op haar hoofd een donkergele doek met zwarte kraaltjes. De verticale strepen op haar rood-blauwe tuniek versterken haar frêle gestalte. ‘Ik zit hier al een paar jaar op school en het schiet maar niet op’, zucht ze.’ ‘Praten lukt nog wel maar schrijven is echt moeilijk’
Ashwa komt uit Afghanistan maar heeft bijna haar hele leven in Pakistan gewoond. Ze wil tandartsassistente worden – ‘om mensen te helpen’ – maar twijfelt of het ooit nog zover komt
‘Misschien moet je iets gaan studeren wat niet zo lang duurt, iets met verzorging of zo’, opper ik voorzichtig.
‘Ik wil echt niks met kinderen. Veel te druk. En ook niet met suffe bejaarden’, antwoordt ze fel.
Dan pakt ze een portemonnee uit haar tas.
‘Heb ik vanmorgen gevonden, bij de tramhalte.’
‘Zat er nog iets in?’
‘Ja, best wel veel, ongeveer 90 euro en een paar kaartjes. Ik heb de eigenaar al gebeld en die wou de portemonnee thuis bij me komen ophalen. Dat kan echt niet! Ik geef hem wel aan de politie’
‘Dus als ik het goed begrijp, gaat alleen je familie erover met wie je gaat trouwen?’
Ze knikt.
‘En, zijn er al gegadigden langs gekomen?’
‘Ja hoor, best wel veel’, zegt ze niet zonder trots. ‘Mijn familie gaat dan alles heel precies uitzoeken over die jongens’. Ze hebben al iemand op het oog.
‘Oh!’. Ik kijk haar verbaasd aan.
‘Hij is 22 en zit ook nog op school.’
‘En wat vind jij zelf belangrijk of maakt dat toch niks meer uit?’
‘Hij moet knap zijn – want dat ben ik niet – en lang
‘Is die dat?’
‘Nee. Hij is best klein maar ziet er wel heel lief uit.’

18 oktober 2018